Synteza Prac we Włoskiej Grupie Językowej
Wykaz konferencji Kongresu Meksyk 2000

Spis treści



W odniesieniu do referatu Ojca Kamila Maccise OCD - Rola Świeckiego Zakonu w Kościele. Współodpowiedzialność i współpraca.


1.Czy Świecki Karmel znajduje się w twoim regionie i czy jest otwarcie na ten rodzaj współpracy w Kościele?
Trzeba najpierw powiedzieć, że jest bardzo różnorodna osobista obecność świeckich karmelitów w rzeczywistościach lokalnych, parafii, diecezji w licznych środowiskach (Caritas, katecheza, liturgia, duszpasterskie rady parafialne...). Założywszy powyższe, dokonujemy następujących notatek na szczeblu prowincjalnym.
  • Lombardia: wspólnota z Concesy zorganizowała serie spotkań dla osób, które mają potrzebę nauczyć się modlić, zakładając grupę formacji do modlitwy według ducha św. Teresy z Avila, która obecnie liczy około 40 członków, i jest znana z inicjatywy publikowania określonych spotkań w prasie lokalnej Echo Bergamo. Biskup zwrócił się do wspólnoty z chęcią poznania planów i programów tych kursów, aby mógł potem wprowadzić je w plan formacji diecezjalnej. Pilnuje się rozprowadzania publikacji pod redakcją Zakonu z życia świętych karmelitańskich, także świeckich
  • Sycylia: w Palermo niektóre wspólnoty są dobrze włączone w Kościół i współpracują z biskupem, np. troszcząc się o starszych, inne raczej nie.
  • Wenecja: w Vicenza jest współpraca z Kościołem lokalnym i jeden z członków wspólnoty przyjął udział w Radzie Diecezjalnej.
  • Toskania i Sardynia: niektórzy członkowie licznych wspólnot współpracują z parafiami w katechizacji, w chórze, w dziełach miłosierdzia, w duszpasterskich radach parafialnych. Zajmują się także rozprowadzaniem publikacji karmelitańskich.
  • Liguria: istnieje program formacyjny do rozplanowania w kalendarzu spotkań.


2.Jakie są główne trudności, z którymi spotykają się wspólnoty, aby oddać realnie tą nową sylwetkę członków OCDS? Jak przezwyciężać te trudności?

Współistnieją we wspólnotach jeszcze dwa typy mentalności: jeden zwrócony ku przeszłości, charakteryzujący się pobożnością, i drugi - otwarty na dokumenty soborowe, które zwracają szczególną uwagę na tożsamość osób świeckich i ich współodpowiedzialność eklezjalną. Osoby starsze stanowią bogactwo przez ich wiarę i modlitwę, ale stanowią hamulec dla nowości.
Proponuje się organizować na szczeblu prowincjalnym częstsze spotkania, aby dostosować postawy i mentalność do nowych wymagań kościelnych. Inna trudność wypływa ze spojrzenia na sens wspólnoty, wyrażany w słowach, ale mało doświadczany w konkretnym życiu wspólnotowym.

3.Co mogłoby się czynić na poziomie Centrum Zakonu, aby popierać tę nową odpowiedzialność i współpracę Świeckiego Zakonu?

Niezbędnym staje się słuchanie wymagań Świeckiego Zakonu i bardziej prawdziwa jedność innych wspólnot ze świeckimi przez Centrum Zakonu.
Uważa się, że z wyjątkiem instytucji Międzynarodowego Sekretariatu Świeckiego Zakonu inne wymagania OCDS, wyłonione na Kongresie Międzynarodowym w Rzymie w 1996 r., nie zostały spełnione.

<<<Spis treści


W odniesieniu do referatu O. Attilio Ghisleri OCD - Formacja na nowe Millennium.


1.Jakie podejmować lektury, co uczynić przedmiotem medytacji i pogłębienia na początku drogi formacyjnej? Jaką wybrać metodę, aby postępować wspólnie w grupie licznych narodów?
Na co być elastycznym, jeśli chodzi o propozycje do formacji wewnętrznej?
  • Na początku drogi można by przedstawić pewne postacie świeckie, nawet niekarmelitańskie, o heroicznej świętości, aby stopniowo wzbudzić zainteresowanie duchowością w ogóle (na przykład św. Franciszka Salezego- Wprowadzenie do życia pobożnego). Wtedy też jest absolutnie konieczne poznanie Katechizmu Kościoła Katolickiego, ze szczególnym uwzględnieniem cnót kardynalnych (roztropność, sprawiedliwość, męstwo i umiarkowanie), i dokumentów Urzędu Nauczycielskiego Kościoła.
  • W szczególności dla duchowości karmelitańskiej zaleca się:
    - broszurki ojców lombardczyków wydawnictwa „Mimet - docet (Modlić się i żyć), pisma kardynała Ballestrero,
    - poznanie Zakonu, historii Karmelu,
    - wideokasety karmelitańskie,
    - formacja w słowie Bożym,
    - czytanie i medytacja słowa Bożego (lectio divina),
    - pisma o. Gabriela,
    - karmelitańskie postacie heroiczne, które miały doświadczenie świętości.
    Widocznym jest, że Opatrzność Boża posługuje się wszelkimi sposobami, aby przyciągać do siebie osoby i ukazuje środki, które mogłyby pomóc przyczynić się do wyjaśnienia relacji z Bogiem. Szczególnie młodzi szukają osób, które żyją w autentycznej relacji z Bogiem, ponieważ serce tego człowieka pragnie wszystkiego.
    Stopniowe poznawanie Pana jest uzależnione od narzędzi, a nie od treści, ponieważ Bóg musi być zaproszony i poznany w całej pełni. Po rozpoczęciu drogi można postępować głębiej i dalej w analizie dokumentów proponowanych przez Zakon.

  • Wielu uważa, że przez prenumeratę czasopism Zakonu (Pregare Rivista di Vita spirituale Carmelo Oggi ... i innych bardziej znanych) można poszerzyć krąg prenumeratorów i uaktywnić bibliotekę we wspólnocie.

  • Kiedy ojciec karmelita jest czasowo nieobecny, Rada Wspólnoty zobowiązuje się do odpowiedzialności za wszelkie sprawy w czasie jego nieobecności, a przewodniczący (prezes) musi zastąpić ojca. Kiedy ojciec jest stale nieobecny, to kapłan mianowany przez Ojca Prowincjała przyjeżdża, pomagając komuś z Rady, dopóki nie znajdzie się rozwiązanie. Nie brakuje przykładów wspólnot asystowanych przez siostry karmelitanki bose.

  • Wspólnoty uczestniczą w świętach Zakonu, także wtedy, kiedy nie są one oficjalnie organizowane.

  • Stwierdza się, że najprościej jest żyć solidarnością z potrzebującymi, trudniej we własnej wspólnocie karmelitów świeckich, a tym czasem ta solidarność musi odzwierciedlać wierność charyzmatowi. Zauważamy, że wobec potrzebujących liczniejsze są inicjatywy osobiste niż wspólnotowe.

  • Wymaga się, aby struktury międzyprowincjalne opracowały schematy formacji dla formujących się i opublikowały je w popularniejszych czasopismach krajowych (np. we Włoszech Pregare). Istnieje potrzeba, aby włączyć do Reguły obowiązek przynajmniej dwóch zebrań miesięcznych dla lepszego rozwoju życia wspólnotowego. Zaleca się również publikować każdy ważny dokument Zakonu w sieci Internetu.

<<<Spis treści


W odniesieniu do referatu Teresy Ee Chooi Współodpowiedzialność świeckich karmelitów w apostolacie duchowości.


1.Jakie są główne problemy duchowe tam gdzie żyjemy i pracujemy?
Zauważamy, jak w naszych czasach był aktywny proces dechrystianizacji, generalnie powodowany przez filozofię materialistyczną, która napełniła każde środowisko życia. Również w środowiskach katolickich obserwuje się rozbieżność pomiędzy słowem i czynem, między wiarą i życiem.
Istnieje obojętność i „duchowość zewnętrzna, powierzchowna, które nie pozwalają działać Duchowi Świętemu wewnątrz człowieka, a Pan przychodzi przecież stosownie do otwartości osobistej.
Sprzeciwia się dzisiaj znaczeniu w formacji całkowitej samotności człowieka oddanego Bogu, proponując formowanie się za pośrednictwem mikro i makromediów, zamazujących obraz Boga obecnego w osobie. Zagubiony w ten sposób człowiek idzie ku fałszywym bożkom i zwiększa swoje cierpienie. Religia doznana jedynie jako zdarzenie personalistyczne staje się aspektem niszczącym wspólnotowość i to potwierdza się czasem także we wspólnotach zakonnych.
Zauważa się także w środowisku chrześcijańskim dużą nieznajomość podstaw religijnych, która jest przyczyną szukania odpowiedzi w różnych grupach, jak: sekty, ruchy ezoteryczne itp. Pomimo to odczuwa się wszędzie wielkie pragnienie Boga, który szybko da stosowną odpowiedź poprzez wysiłek i zaangażowanie wszystkich, kapłanów i świeckich.
Szczególnie młodzi, którzy słuchają jedynie siebie a potrzebują Boga, skierowali się do filozofii, również wschodnich, ponieważ są nieufni wobec środowisk kościelnych. Dlatego istnieje potrzeba, aby nieść w każde środowisko, w którym świecki karmelita żyje i działa, właściwe doświadczenie chrześcijańskie. Dość często wystarczy obecność, aby przyczynić się do zmiany środowiska, w które jest się włączonym - milcząca i dyskretna obecność, ale skuteczna; świadectwo radosne i milczące osoby konsekwentnie żyjącej wiarą. Świecki karmelita jest odpowiedzialny za przekazywanie tym, których spotyka, bogactwa własnego życia wewnętrznego. Przez modlitwę, kontemplację i przez swoją wierność osobistą charyzmatowi czyni skutecznym swój apostolat w środowisku, w jakim przypadło mu się znaleźć.
Wydaje się, jakoby święci byli nieobecni w dzisiejszych czasach, dlatego że spotkanie świętego na własnej drodze to spotkanie Chrystusa, do którego jest się przyciągniętym. Świętymi są ci, których jedynym pragnieniem jest podobać się Panu.

2.Jakie są problemy społeczne?
 Przede wszystkim istniejące problemy społeczne wynikają z błędnego wyobrażenia człowieka, jego godności i znaczenia sakralnego życia. Stąd też rodzi się kryzys życia małżeńskiego i rodzinnego, bezrobocie, przemoc propagowana także przez środki przekazu, utrata hierarchii wartości w życiu. Ponadto globalizacja i nowa ekonomia powodują wszędzie w świecie nieograniczoną grabież, biedę, zwiększając różnice między bogatymi i biednymi.

3.Co my, jako karmelici świeccy, możemy zrobić, aby rozwiązać te problemy?
Świecki karmelita musi pokazać zdolność słuchania, przyjąć łaskę oraz przeciwstawić się problemom socjalnym, będąc świadomym, że ważna jest jedynie szczególna interwencja Chrystusa, przychodzącego do najgłębszego wnętrza człowieka. Osobiście ważnym i istotnym dla niego jest kultywować więź i wejść w bliskie zjednoczenie z Bogiem. Moment modlitwy, konfrontacja ze słowem Bożym, poszukiwanie Boga żywego, determinują zmianę mentalności i przyczyniają się do wniesienia w środowisko, w którym się żyje, nowej siły, nadziei i męstwa, począwszy od własnej rodziny, fundamentu społeczeństwa i „małego Kościoła domowego.

4.Jakie są skuteczniejsze formy, aby przynieść orędzie Ewangelii za pośrednictwem czynu i słowa?
Jezus zapowiedział przyjście Królestwa i to są wspólne wartości życia i świadczenia wszystkich chrześcijan. Jako karmelici, jeśli będziemy żyć autentyczną więzią z Bogiem, będziemy czytelnymi i skutecznymi znakami sprzeciwu wobec schematów w otaczającej nas rzeczywistości, będziemy skutecznym sposobem reagowania w nieprzewidzianych sytuacjach, żniwo na naszej drodze będzie wzbudzane przez Ducha Świętego. Ten nie zwalnia nas od składania wszystkich owoców naszej wiedzy i profesjonalizmu w służbie dla Królestwa.

5.Które formy modlitwy uważamy za odpowiedniejsze? Proszę opisać swoje doświadczenia osobiste?
Osobiste doświadczenie modlących się wskazuje, że praktycznie wszystkie formy modlitwy są odpowiednie: modlitwa ustna, liturgiczna, czytanie duchowe, modlitwa myślna, przebywanie w obecności Bożej, adoracja, różaniec święty. Albowiem poprzez to wszystko działa zawsze i w każdej formie modlitwy łaska Boża, także i nade wszystko w momentach cierpienia.

W odniesieniu do referatu Marii Chiara Icery Karmel Świecki i misje.


1.Jak okręgi narodowe i prowincjalne OCDS żyją gorliwością misyjną? Jak żyją świeccy odpowiedzialnością misyjną zawartą w Christifideles laici?
Na poziomie narodowym nie stwierdza się inicjatyw misyjnych. Na poziomie prowincjalnym w niektórych prowincjach radny ma zleconą troskę o misje i sporządza informacje dla zelatora misyjnego Zakonu.
W licznych wspólnotach istnieje zainteresowanie i współdziałanie efektywne z misjonarzami w dziedzinie duchowej, materialnej i organizacyjnej. Wyróżnia się szczególnie zobowiązanie i współpraca w organizowaniu dni misyjnych, które kończą się zwykle małą wystawą.

2.To samo pytanie, ale w odniesieniu do wspólnot lokalnych.
Wspólnoty lokalne pomagając, zwiększają swoją odpowiedzialność za tych, którzy znajdują się w wyjątkowej sytuacji. Wszyscy czują się współodpowiedzialni za misje, przez co przynosimy duchowy wzrost naszym wspólnotom i przybliżamy taki dzień, kiedy na misjach obecni będą świeccy wolontariusze. Wspólnoty są zainteresowane misjami, ale brakuje koordynacji narodowej i prowincjalnej dla misji. Mówi się, że w każdej prowincji świecki radny prowincjalny jest w kontakcie ze wspólnotami lokalnymi, aby uwrażliwić je na potrzeby i sposób myślenia misjonarzy. W prowincjach polskich taki sposób myślenia już został wprowadzony, gdzie ok. 10% dochodu każdej wspólnoty zostaje praktycznie przekazane na potrzeby misji.

<<<Spis treści


W odniesieniu do referatu Ojca Aloysiusa Deeney OCD Świeccy karmelici i apostolat Zakonu.


  1. OCDS jest publicznym stowarzyszeniem wiernych świeckich (art.1 Reguły Życia).
  2. Rozpoznanie powołania do OCDS musi pokrywać się także z kryteriami kościelności grup i stowarzyszeń wyrażonymi w numerze 30 Christifideles laici. Ponadto wyraża się ono w prymacie modlitwy terezjańskiej, w zdolności do zaryzykowania konkretnego świadectwa chrześcijańskiego w środowisku życia, we wspólnocie, dalej wyraża się w łączności duchowej z Zakonem, w dojrzałości ludzkiej i chrześcijańskiej, w równowadze psychicznej, w uległości. Potrzebna jest także świadomość bycia wezwanym do świętości w środowisku, wewnątrz którego przyszło żyć osobie. Po dwu lub trzech latach formacji powołany powinien być zdolny do przyjęcia ideałów powołaniowych, wyrażonych w art. 2 Reguły. Osoba, która pragnie wejść do wspólnoty, musi mieć pełną świadomość potrzeby pragnienia, aby stać się świętym mocą darów Ducha Świętego, przez życie w pełni na sposób karmelitański, okazywany pragnieniem zgłębiania własnej relacji z Bogiem na wszystkie sposoby (art. 2 i 3 Reguły Życia).
  3. OCDS jest częścią Zakonu NMP z Góry Karmel zarówno z punktu widzenia prawnego, jak i charyzmatycznego. Współuczestniczymy w identycznym charyzmacie, którego realizację umożliwia nam dar Ducha Świętego. Mamy udział w tym samym powołaniu do świętości we wspólnej misji w Kościele, przy zasadniczej różnicy stanu życia. Przynależność do Zakonu wprowadza jedność charyzmatu, jedność w modlitwie liturgicznej i z tymi samymi przełożonymi zakonnymi (art. 11).
  4. Powołanie do OCDS jest powołaniem kontemplacyjnym i jest wezwaniem do świętości osobistej. Uczestnicząc w nowej ewangelizacji karmelita świecki podejmuje na własną odpowiedzialność życie w posłuszeństwie Kościołowi i Zakonowi; a więc zobowiązuje się do wierności Bogu, Kościołowi, wspólnocie i charyzmatowi Ducha Świętego, jak wyraża to Reguła Życia.

Struktura OCDS
  • Odpowiedzialnymi za OCDS aktualnie są Ojciec Generał, Ojciec Prowincjał lub jego Delegat i Rada Wspólnoty.

  • Odpowiedzialność jest praktykowana w duchu służby i komunii, ale nie wszyscy radni wspólnot żyją tą rzeczywistością. Niekiedy ojcowie asystenci nie odróżniają władz Rady i często wszelka odpowiedzialność spoczywa na przewodniczącym, dlatego radni nie potrzebują przejmować się obowiązkami.

  • Aby rzeczywiście funkcjonował OCDS, proponuje się, aby Rada Narodowa i Rada Prowincjalna miały jako model strukturalny Radę Wspólnoty. Oznacza to, że przewodniczącymi Rad Narodowych i przewodniczącymi Rad Prowincjalnych powinni być karmelici świeccy, którzy respektują decyzje wyrażone przez radnych i niech mają oni obowiązki odnośnie zarządzania, koordynowania, organizowania wspólnot oraz pomagają władzom zakonnym (Ojcu Generałowi, Ojcu Prowincjałowi i ich Delegatom) dla lepszego koordynowania i służby.
    Ponadto mogliby podzielić się zadaniami specyficznymi z każdym Radnym Prowincjalnym i Narodowym, jak to na przykład wprowadzono w Polsce.

  • Mile widzi się utworzenie organizmu międzynarodowego, trwałego w łączności z Sekretariatem Generalnym OCDS. Z punktu widzenia ekonomicznego proponuje się stworzenie głębszej międzynarodowej solidarności OCDS z udziałem każdego narodu.

Rozeznanie i Formacja

1. Program formacyjny powinien pomagać w rozpoznaniu powołania z zachowaniem etapowości tego procesu i specyficzności każdej osoby.
2. We Włoszech istnieją już programy formacyjne w niektórych prowincjach, które zawierają nauczanie Apostolicam actuositatem i Christifideles laici (np. Sycylia, Liguria), ale odczuwa się potrzebę zaprojektowania takiego programu na szczeblu narodowym, który zakładałby również kursy formowania mistrzów.
3. Celem licznych bractw jest pobożne oddawanie czci Bogu poprzez Matkę Bożą lub świętych. Realizują one na własny sposób identyczne życie chrześcijańskie i ukazują alternatywę wobec OCDS.
4. Do bractw tych należą osoby, które żyją własnym doświadczeniem chrześcijańskim w sposobie oddawania czci i potrafią tworzyć własne środki dla propagowania duchowości karmelitańskiej.

Apostolat i służba
1. To wezwanie domaga się poznania znaczenia Kościoła i potrzeby chrześcijańskiej dojrzałości, aby w pełni realizować słowa: Żyć z Kościołem, słuchać Kościoła, pracować z Kościołem.
2. Pięć podstawowych zasad eklezjalności, znajdujących się w Christifideles laici, jest wyrażonych w ustawodawstwie OCDS w następujący sposób:
a/ Kryterium wezwania do świętości : jest wyrażone we wprowadzeniu do Reguły Życia i w artykułach: 1,2,11,12,13,14,15.
b/ Odpowiedzialność w wyznawaniu wiary katolickiej :
Chociaż Reguła zakłada już dojrzałość chrześcijańską, to nie zawsze wyraża się to w sposób zdecydowany, jak w zasadzie eklezjalności, która mogłaby być wprowadzona do Reguły.
c/ Świadectwo komunii trwałej i zdecydowanej: Nawiązanie do tej zasady znajduje się we wprowadzeniu i w artykułach: 3,9,18,19.
d/ Zgodność co do uczestnictwa w zadaniach apostolskich Kościoła:
Jest wyrażone we wprowadzeniu i w artykułach: 1,2,8.
Wspólnoty musiałyby żyć zapałem misyjnym, aby być zawsze w służbie nowej ewangelizacji.
e/ Zobowiązanie do obecności w nowym społeczeństwie ludzkim znajduje się we wprowadzeniu oraz w artykułach: 1,2,8.
W świetle doktryny Kościoła wspólnota karmelitańska wyróżnia się w całkowitej służbie godności człowieka.

3. Szkoły Modlitwy, Centra duchowości, popularyzację wiedzy o Świętych Karmelu.

<<<Spis treści