Statut Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych Prowincji Krakowskiej - Rozdział VIII - Wspólnota lokalna

Rozdział VIII

 

WSPÓLNOTA LOKALNA

 

89. Podstawową strukturą Świeckiego Zakonu Karmelitów Bosych jest lokalna wspólnota jako widzialny  znak Kościoła.

90. W Krakowskiej Prowincji funkcjonują trzy rodzaje wspólnot: wspólnoty ustanowione kanonicznie (erygowane), wspólnoty nieerygowane i grupy formowane.

91. Grupy formowane spotykają się za zgodą Delegata, który wyznacza odpowiedzialnego za formację wstępną, nadzoruje przebieg formacji i decyduje o innych sprawach.

92. Wspólnoty nieerygowane działają od przyjęcia członków na pierwszy etap formacji za zgodą Delegata, który wyznacza asystenta wspólnoty oraz Przewodniczącego, odpowiedzialnego za formację i Radnych. W razie potrzeby może w każdej chwili dokonać wymiany członków Rady Wspólnoty. Delegat rozeznaje również, kiedy wspólnota osiągnie wystarczającą dojrzałość, by przeprowadzić wybory Rady i wybór delegata na Kongres.

93. Kanonicznego ustanowienia wspólnoty dokonuje Przełożony Generalny Karmelu Terezjańskiego (por. K 49) za pośrednictwem Przełożonego Prowincjalnego, lub jego Delegata. Warunki konieczne dla erygowania wspólnoty są następujące:

a) dla wspólnot powstających poza klasztorami karmelitów bosych wymagana jest pisemna zgoda biskupa diecezjalnego,

b) spotkania wspólnoty nieerygowanej powinny odbywać się przynajmniej przez pięć lat,

c) wymagana jest przynajmniej jedna pełna kadencja Rady wybranej przez wspólnotę,

d) przynajmniej 10 członków powinno być po przyrzeczeniach, w tym dwóch po definitywnych,

e) wspólnota nieerygowana musi wykazać się postępem w formacji, wzrostem ilości członków, wykazywać determinację i jedność w dążeniu do celu.

Wspólnota, która spełnia wszystkie powyższe warunki jest zobowiązana podjąć działania zmierzające do jej erygowania.

 

Podział wspólnoty w celu utworzenia nowej (por. K 58 g)

94. W zbyt dużej wspólnocie nie jest możliwe budowanie prawdziwych i głębokich więzi przyjaźni ludzkiej i duchowej, jak również wzajemne wspieranie się w braterskiej miłości i pokorze (por. K 24 - c).

95. Rada Wspólnoty, liczącej 30 członków po przyrzeczeniach, dbając o zachowanie charyzmatu terezjańskiego, zobowiązana jest rozważyć możliwość podziału wspólnoty w celu utworzenia nowej. Inicjatywa wyodrębnienia nowej wspólnoty może wyjść również od przynajmniej dwóch członków po przyrzeczeniach definitywnych, posiadających odpowiednie predyspozycje. Przyczyną podziału nie mogą być wewnętrzne konflikty we wspólnocie, świadczące o jej niedojrzałości, lecz wierność charyzmatowi terezjańskiemu życia w komunii z Bogiem oraz braćmi i siostrami, a także pragnienie zakładania nowych „fundacji”.

96. Rada Wspólnoty, wspierana przez Radę Prowincjalną, przygotowuje projekt podziału z roztropnością, by nie osłabić żywotności istniejącej wspólnoty i równocześnie dać dobry, zdrowy zaczyn nowej wspólnocie. Przejście do nowej wspólnoty powinno być dobrowolne.

97. Projekt podziału wspólnoty Rada przedstawia do aprobaty Delegatowi.

98. O podziale decyduje Przełożony Prowincjalny lub jego Delegat i Rada Prowincjalna OCDS, na wniosek Rady Wspólnoty. Wyłonienie nowej wspólnoty powinno nastąpić w ciągu dwóch lat.

99. Na uzasadniony wniosek Rady Wspólnoty Przełożony Prowincjalny lub jego Delegat zezwala na przedłużenie tego terminu i przyjmowanie nowych członków do istniejącej wspólnoty.

100. Przyjmowanie kandydatów do wspólnoty, która osiągnęła maksymalną liczbę członków, a nie podjęła żadnych działań związanych z wyodrębnianiem nowej wspólnoty, wymaga zgody Przełożonego Prowincjalnego lub jego Delegata.

101. Nowo powstała wspólnota nie jest wspólnotą erygowaną. Jej członkowie przestają być członkami wspólnoty „starej”, a ich dotychczasowe funkcje w tej wspólnocie wygasają.

102. Erygowanie wspólnoty powstałej w wyniku wyodrębnienia jej z innej wspólnoty może nastąpić przed upływem ustalonych 5 lat, o ile zostaną spełnione pozostałe warunki z punktu 93 Statutu, z zachowaniem KPK 122.

 

Zniesienie wspólnoty

103. Zniesienie wspólnoty lokalnej następuje na mocy dekretu Przełożonego Prowincjalnego.

104. Przyczyną zniesienia wspólnoty lokalnej może być w szczególności niemożność wybrania

realnie działającej Rady Wspólnoty, zbyt mała liczba członków aktywnych, co uniemożliwia

normalne życie wspólnotowe.

105. Członkowie rozwiązanej wspólnoty po przyrzeczeniach definitywnych mogą przenieść się do innej wspólnoty OCDS jako członkowie aktywnie uczestniczący w jej życiu lub jako zwolnieni ze spotkań z powodu odległości, lecz zachowujący wszystkie zobowiązania wynikające z przyrzeczeń. Osoby będące na etapie formacji początkowej kontynuują swoją formację w nowej wspólnocie.

106. W przypadku rozwiązania wspólnoty lokalnej wszelkie dobra i księgi przejmuje Rada

Prowincjalna Świeckiego Zakonu z zachowaniem KPK 121 i 123.

107. W przypadku odrodzenia, zgodnie z prawem kanonicznym, wspólnota przejmie na nowo ewentualne pozostałe dobra i księgi.

 

Design by Premium templates in association with Free Joomla 2.5 templates