|
Charyzmat OCDS i jego misja w Kościele są takie same jak Zakonu OO. Karmelitów Bosych - Karmelu Terezjańskiego i są one opisane przez Kościół w normach prawnych:
Karmelici świeccy, wierni przykładowi Zbawiciela i Jego wezwaniu do nieustannej modlitwy oraz głównemu nakazowi pierwotnej Reguły karmelitańskiej "rozmyślając we dnie i w nocy Zakon Pański i czuwając na modlitwach", ponad wszystko cenią sobie trwanie w obecności Boga, w ustawicznym pełnieniu Jego świętej woli. W tym celu mają ustawicznie pielęgnować ducha modlitwy i samą modlitwę, której poświęcą co najmniej pół godziny dziennie - w wewnętrznej atmosferze skupienia. Mają starać się, aby dzięki słuchaniu słowa Bożego, przede wszystkim w świętej liturgii i czytaniu duchownemu - rosło w nich "wzniosłe poznanie Jezusa Chrystusa" (Flp 3,8), czerpane z prawdziwych źródeł duchowości chrześcijańskiej i karmelitańskiej (art.4). Życie liturgiczne, jako nieustanne uczestnictwo w Misterium paschalnym, jest pokarmem karmelity świeckiego w jego codziennym wysiłku podążania za Chrystusem ukrzyżowanym i zmartwychwstałym, celem dążenia do coraz doskonalszego zjednoczenia z Bogiem, czyniąc z radości i trudów swego życia ofiarę chwały i uwielbienia dla naszego Pana. Przejawem życia liturgicznego jest u świeckiego karmelity przede wszystkim udział w Eucharystii i modlitwie brewiarzowej Kościoła. Dlatego w miarę swych możliwości uczestniczy on codziennie we Mszy św. Każdego dnia odmawia też Jutrznię i Nieszpory według Liturgii Godzin, dodając także, jeżeli może, Kompletę przed nocnym spoczynkiem. Mając po temu słuszne powody można zastąpić ten obowiązek inną modlitwą. Ponadto karmelita świecki wysoko ceni sakrament pokuty i pojednania i praktykuje w miarę możności zwyczajowe formy pobożności chrześcijańskiej, które dla danego terenu mogą ściślej określać statuty partykularne (art. 5). Karmelita świecki ceni wysoko wezwanie Pana do zaparcia się siebie, do brania codziennego krzyża i podążania za Nim; a zatem kocha wyrzeczenie podjęte w jedności z ofiarą Chrystusa, mając stale w pamięci także przestrogę św. Matki Teresy, że "modlitwa i życie wygodne nie idą w parze" (Droga doskonałości 4, 2). Szczególnie wierny w zachowaniu pokutnych praktyk Kościoła, karmelita świecki - zgodnie z otrzymaną łaską i własnymi możliwościami - okaże swoją wspaniałomyślność w dołączaniu do nich innych praktyk umartwienia, zwłaszcza w okresach i dniach liturgicznych wybitnie pokutnych. Konkretne formy tych umartwień określą ściślej statuty partykularne (art. 6). Członkowie w pełni należą do Zakonu Karmelitańskiego, są jego integralną częścią, nie są tylko członkami honorowymi, a z jego duchowości mogą prawnie czerpać dobra, korzystając z bogatych treści pozostawionych w dziełach przez wszystkich świętych Karmelu. Być karmelitą świeckim znaczy stawać się pełniej chrześcijaninem według pewnego sposobu, który Duch Święty w swym nieskończonym bogactwie ofiaruje tej rodzinie zakonnej. Karmel staje się zatem dla swych członków miejscem uświęcenia, łaską osobistą, która została dana w celu realizacji swego pełnego człowieczeństwa według Ewangelii. Duchowość Karmelu dla świeckiego człowieka może być powodem złożenia profesji w zakonie a zarazem życia w tym świecie zgodnie ze swoim stanem życia. Wierność Regule Życia może uzdolnić do bycia bardziej pomocnym swojej własnej rodzinie, do wykonywania lepiej swojej pracy i tworzenia chrześcijańskiego środowiska w miejscu pracy a także do cierpliwego przeżywania swej starości. Ujęcie świeckości i odniesienie do świata w Regule Życia są bardzo pozytywne, doceniające w pełni wartość stanu świeckiego, zgodne ze wskazaniami Soboru Watykańskiego II oraz nie mające nic wspólnego z opozycyjnym nastawieniem do świeckiej rzeczywistości, jak to miało miejsce w dotychczasowej historii świeckiego zakonu karmelitańskiego. W życiu karmelity świeckiego w sposób szczególny jest obecna Najświętsza Maryja Panna przede wszystkim jako przykład wierności w słuchaniu i w służbie Panu, a także jako Matka Zakonu, troszcząca się o niego w specjalny sposób. Głębokie i wewnętrzne życie maryjne karmelity ma się przejawiać także zewnętrznie w formie codziennych szczególnych aktów ku czci Najświętszej Dziewicy oraz przez noszenie świętego szkaplerza karmelitańskiego, który można ze słusznych przyczyn zastąpić odpowiednim medalikiem szkaplerznym (art. 7). Karmelita świecki świadomy, że modlitwa i apostolstwo - kiedy są autentyczne - są nierozłączne i dają jedno drugiemu wzrost, angażuje się w intensywną praktykę miłości bliźnich oraz w podejmowanie własnej odpowiedzialności apostolskiej w Kościele i w świecie. Dlatego, chociaż w tym celu stara się także przede wszystkim o wzrost osobistego zjednoczenia z Bogiem i o świadectwo życia modlitwy, otwarty jest na każdy rodzaj działalności apostolskiej. Pracuje zwłaszcza w służbie powołań, dzieł misyjnych oraz współpracuje w inicjatywach Zakonu. (art. 8). Świecki Zakon Karmelitańsko-Terezjański, widząc siebie jako wspólnotę, pragnie naśladować Kościół pierwotny ożywiony "jednym sercem i jedną duszą" (Dz 4,32), wprowadza swoich członków w braterską Komunię z innymi członkami tej samej rodziny zakonnej i pod działaniem Ducha Świętego przyczynia się do wzrostu tworzących ją osób. Karmelita świecki uczestniczy w cierpieniach żyjących współbraci, szczególnie najbardziej potrzebujących, i pobożnie wspomina zmarłych, za których statuty partykularne przewidują specjalne modlitwy. Miejscowa wspólnota świeckiego zakonu zbiera się co miesiąc w celu stałej formacji wszystkich swoich członków, wspólnego zachęcania się, omówienia spraw zakonu, wspólnej modlitwy i ożywienia wzajemnej miłości. Zachęca się także do innych zebrań na dni skupienia, rekolekcje, kongresy, itd. (art. 9). |